Oud verdriet is zo weer op te roepen

Als ik na het vieren van oud en nieuw ‘s nachts wakker schrik, zit er een liedje van Acda en de Munnik in mijn hoofd. “Ik kom pas als je liggen gaat, je klaar bent voor de nacht. Ik kom in beelden, in fragmenten, hard, ineens en onverwacht”. Het is een ouder liedje met de titel “(noem me) Oud verdriet”. Ik heb het destijds grijsgedraaid zonder dat ik er echt iets bij voelde. Nu is het er ineens. Oud wil ik mijn verdriet niet noemen, eerder vers en zorgvuldig weggestopt. Tot nu.

Onverwacht oud verdriet

Op de laatste dag van 2020, liep ik met mijn man en onze zoon in zijn kinderwagen door het bos. Na onze wandeling splitsten we op. Hij ging naar de supermarkt en ik zou doorlopen naar huis. Alles was goed. Dit was waar we jaren voor hadden geknokt. We gingen met zijn drieën het nieuwe jaar in.

We zeggen “tot zo” en ik loop door. Terwijl ik mijn weg vervolg kijk ik even omlaag richting onze zoon die zonet nog vredig lag te slapen in zijn wagen. Nu is hij onrustig. Zijn hoofd schudt wild heen en weer. Zijn ogen staan wijd open. Ik vermoed dat hij moet spugen maar dat alles in zijn keel is blijven steken. Ik zie de paniek. Ik zie dat hij niet ademt.

Paniek. Verdriet. Lamgeslagen.

Een bekend gevoel komt vanuit mijn tenen opborrelen: Paniek. Verdriet. Lamgeslagen. In mijn hoofd rinkelen de alarmbellen van de afdeling neonatologie waar dit jongetje weken heeft gelegen. Ik zie een zuurstofkapje om zijn blauwe lippen. Het zijn beelden van toen.

Ik wek mijzelf en roep mijn man die nog op een karretje staat te wachten bij de Albert Heijn. Nu komen! Ondertussen duw ik de kap van de wandelwagen naar beneden en gris ik zijn deken weg. Ik laat onze zoon rechtop zitten.

Hij is ok

Mijn man komt aangelopen en houdt binnen een paar seconden onze baby omhoog. Het spuug zakt. Hij haalt weer adem. Zijn ogen zijn weer gewoon. Zoonlief is verbaasd en kijkt rustig om zich heen. Een lachje breekt door. Hij is ok.

De paniek ebt weg. De alarmbellen in mijn hoofd zijn gestopt. Ik kan weer bewegen. Thuis zetten we een kop thee en laten we het incident varen.

Ik ben er nog niet

Na oud en nieuw schrok ik dus wakker. De paniek is terug. Ik sta op en kijk even bij onze zoon. Ademt hij nog? Ineens besef ik mij waarom ik me nu zo onrustig voel. In de hectiek dacht ik op die allerlaatste dag van het jaar: “Zie je nou. Na jaren proberen om zwanger te worden, na verlies en denken dat we kinderloos verder gaan, is een wonderbaby te mooi om waar te zijn. Het is niet voor ons weggelegd. We starten 2021 gewoon weer zoals ieder ander jaar met zijn tweeën”.

Even zag ik alles als een kaartenhuis in elkaar storten. Ik haal diep adem en loop naar beneden waar ik een glas water inschenk. Als ik op de bank zit en naar buiten kijk, weet ik dat ik nog niet ben geheeld. Het zit er nog. Het is in luttele seconden zo weer op te roepen. Treffend die songtekst van Acda en de Munnik. Ik neem een laatste slok en duik mijn bed weer in.

Op 1 januari is alles weer gewoon. Onze zoon oefent met rollen. Manlief slaapt uit. En ik start mijn dag met lezen. Zoals iedere dag. Happy new year. Happy new mom.

Foto: Anders dan verwacht

Misschien vind je dit ook interessant

Deze website maakt gebruik van cookies - Met deze cookies proberen wij jouw online ervaring te verbeteren.We gaan ervan uit dat je dit goed vindt, maar je bent uiteraard niets verplicht. Deze methode komt overeen met de wetgeving AVG (ingangsdatum 25 mei 2018). De cookies van Google Analytics hebben wij volledig geanonimiseerd en daarom kunnen wij die plaatsen zonder toestemming. Je zult daar dus nooit enige hinder van ondervinden. Accepteren Details tonen

Privacy & Cookies Beleid