Het is goed gekomen, maar zo voelt het niet

het is goed gekomen
Het is goedgekomen, maar vraag niet wat er voor nodig was om te komen waar je nu bent. Je wilt nu wel weer ontspannen, vertrouwen. Maar het lukt niet zo goed.

Je maakte een risicovolle zwangerschap mee, daarna werd je baby geboren. Misschien met complicaties, was er spoed of lag je baby in een couveuse op de NICU. Je leerde hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is. Inmiddels gaat het goed met je kind. De controles zijn voorbij, de alarmen zijn verstomd en jullie zijn thuis. Pas net of al jaren.

Toch merk je dat je niet zomaar ontspant.

Misschien ben je voortdurend alert. Je controleert of je kind goed ademt, genoeg drinkt en zich niet verslikt. Je vindt het moeilijk om je kind naar de opvang te brengen, naar school of naar oma. Let een ander net zo goed op als jij? Je ziet voor je hoe het mis kan gaan, in het verkeer, op de markt of gewoon thuis, bovenaan de trap.

Je zoekt informatie op Google of vraagt ChatGPT om bevestiging: dit vlekje is geen zesde ziekte. Maar even later is er alweer een volgende vraag, een nieuw scenario dat je wilt uitsluiten.

Je leerde dat een ogenschijnlijk haalbaar plan, zoals zwanger worden, zwanger zijn, bevallen en moeder worden, ineens heel anders kan lopen. Je deed zo je best en toch verloor je op een moment de controle.

Je kunt met je verstand begrijpen dat wat er toen gebeurde voorbij is. Maar dat betekent niet dat je vergeten bent hoe groot de impact was.

Waarom geruststelling maar even helpt

Als je bang bent dat er iets misgaat, is het logisch dat je op zoek gaat naar zekerheid. Je stelt vragen aan de huisarts, zoekt informatie op internet of vraagt je partner nog eens of die denkt dat alles goed is. Geruststelling geeft vaak even lucht. Je kunt weer ademhalen en je aandacht verleggen. Maar dan gebeurt er iets kleins. Je kind hoest, valt of gaat zonder jou op pad. Ineens voel je die steek in je buik. Wat nou als…

Vrouw, wat heb je veel meegemaakt. De zorgen, machteloosheid of het verdriet van toen wil je nooit meer op die manier meemaken. Je probeert je onzekerheid weg te nemen door informatie te verzamelen, vragen te stellen en risico’s te beperken. Maar volledige zekerheid bestaat niet.

Hoe harder je probeert alle onzekerheid weg te nemen, hoe meer je ermee bezig bent. Ongemerkt kan er een patroon ontstaan waarin je steeds opnieuw geruststelling nodig hebt om de spanning te laten zakken.

Dat betekent niet dat je moet stoppen met vragen stellen of controles uitvoeren. Het gaat om het verschil tussen handelen wanneer dat nodig is en het gevoel hebben dat je voortdurend moet controleren om je veilig te kunnen voelen.

Je hoofd begrijpt het, maar je reageert nog op wat er is gebeurd

Als ik in mijn spreekkamer het onderwerp controle aanstip en daarna doorvraag, hoor ik vaak zinnen als:

Ik weet dat het niet mijn schuld was, maar ergens voelt het alsof ik iets had moeten voorkomen. Of: Ik weet dat mijn kind veilig is, maar ik ben bang dat ik een (volgend) verlies niet aankan.

Achter die woorden kan meer zitten dan de angst voor wat er op dit moment gebeurt. Soms klinkt er een gevoel van verantwoordelijkheid in door: had ik iets moeten doen, had ik het kunnen voorkomen? Soms hoor ik schuld of falen, en het dan nu goed moeten doen. Er mag geen bal vallen. Soms hoor ik hoe groot de angst is om opnieuw mee te maken wat je eerder hebt meegemaakt. Tja dan is het ook moeilijk om de touwtjes te laten vieren.

Geruststelling is dan vaak niet voldoende. Je hebt niet alleen behoefte aan zekerheid over het nu, maar ook ruimte nodig om te onderzoeken wat er van toen nog meespeelt.

Wat helpt als je jezelf niet gerustgesteld krijgt?

Misschien heb je al van alles geprobeerd: ademhalingsoefeningen, journaling, yoga, wandelen of EMDR. Toch merk je dat de spanning terugkomt.

Dat betekent niet dat je de verkeerde methode hebt gekozen. Soms helpt het om verder te onderzoeken wat er gebeurt wanneer de spanning oploopt. Wat merk je in je lichaam en welke gevoelens horen daarbij?

Voel je een knoop in je maag, spanning op je borst of verandert je ademhaling? Merk je angst, verdriet, onmacht of frustratie? Sta eerst stil bij wat er gebeurt en vraag jezelf vervolgens af wat je nodig hebt. Misschien is dat informatie, steun van je partner of hulp bij het verwerken van je ervaring.

Er is geen standaard antwoord. Wat helpt, hangt af van wat er speelt en hoe je op dat moment reageert.

Een voorbeeld: de wachtkamer

Stel dat je met je baby in de wachtkamer van het ziekenhuis zit. Je weet dat jullie voor een controle komen, maar toch zit je op het puntje van je stoel. Je wilt het liefst meteen weten of alles goed is.

Je kunt jezelf proberen te kalmeren en probeert expres rustig te blijven ademen. Het helpt niet, het voelt eerder als ademnood. Misschien helpt het meer om eerlijk te zeggen hoe spannend je dit vindt. Vertel het de kinderarts of verpleegkundige. Misschien kan diegene daar rekening mee houden en de controle met een positieve observatie beginnen voordat hij of zij overgaat op wegen en de vraag hoeveel je baby nu drinkt.

Erkennen dat je voelt wat je voelt, lost niet alles op. Het kan je wel helpen om minder tegen jezelf te vechten. Je hoeft jezelf niet ook nog te verwijten dat je een controle nog steeds spannend vindt. Dat geeft je mogelijk een moment om uit te blazen en je schouders te laten zakken.

Het hoeft niet meteen anders te voelen

Je hebt misschien lang geprobeerd om jezelf gerust te stellen. Je vertelt jezelf dat het goed gaat, dat je niet zo bang hoeft te zijn en dat je inmiddels verder bent.


Maar wat als je niet hoeft te beginnen met jezelf overtuigen?

Wat als je mag erkennen dat je bang bent, juist omdat je hebt meegemaakt hoe anders het kan lopen dan verwacht? Je kunt tegen jezelf zeggen: Ik merk dat ik bang ben. Ik wil graag zeker weten dat alles goed gaat. Dat is begrijpelijk, gezien wat ik heb meegemaakt. Vervolgens kun je jezelf eraan herinneren dat toen en nu niet hetzelfde zijn. Je eerdere ervaring beïnvloedt hoe je deze situatie beleeft, maar voorspelt niet automatisch wat er nu gaat gebeuren.

Het gaat er niet om dat je nooit meer bang bent of alles onder controle krijgt. Het gaat erom dat je stap voor stap leert omgaan met onzekerheid, zonder voortdurend op gevaar te hoeven rekenen.

En als je merkt dat de angst je dagelijks leven blijft beheersen, hoef je daar niet alleen mee rond te lopen. Soms is het helpend om samen te onderzoeken wat je hebt meegemaakt, wat je nog steeds met je meedraagt en wat je nodig hebt om weer meer ruimte te ervaren in het moederschap

PS. Als je het fijn vindt om af en toe iets te lezen over wat ik in mijn praktijk zie en hoor, of wanneer je meer wilt weten over de impact van een andere start in het moederschap, kun je je inschrijven voor mijn brieven.

Foto: Anders dan verwacht

Delen:

Gerelateerde berichten